Job de Wit

«
»

Nieuws

De La Soul

02.14.14 | Reageren?

In 2000 ging ik samen met Gert van Veen (de Volkskrant) en Saul van Stapele (Nieuwe Revu) (en Ayona Gubbels van platenmaatschappij PIAS) naar Zuid-Frankrijk voor een interview met De La Soul. Tegenwoordig zou je als popjournalist een phoner van twintig minuten krijgen, toen konden dat soort snoepreisjes nog. Vandaag biedt De La Soul zijn gehele oeuvre gratis ter download aan, vandaar dat ik mijn artikel uit de de dubbele zomer-OOR van dat jaar nog even bijgehaald heb.

De foto is mijn gesigneerde exemplaar van 3 Feet High and Rising uit 1989, maar dat is weer een heel ander verhaal. 🙂

DE LA SOUL

Ze zijn wat ouder geworden en ook wat dikker. Maar De La Soul is nog steeds een hiphopgroep om rekening mee te houden. Hun nieuwe album is misschien wel hun meest commerciële sinds hun eerste. De godfathers van de positieve rap-scene horen er weer helemaal bij.

door Job de Wit

Voor de buitenwacht is De La Soul nog steeds de groep van 3 Feet High And Rising, één van de beste albums allertijden – maar wel uit ’89 alweer. Voor nog minder ingewijden is De La Soul nog steeds de groep van Me, Myself & I, hun nummer-éénhit uit datzelfde jaar. Maar de hiphop-groep uit Long Island bestaat nog steeds en hun reputatie in de wereldwijde scene is ijzersterk. Begin augustus verschijnt hun vijfde album, het eerste van een drieluik. Art Official Intelligence (Mosaic Thump) is misschien wel De La’s meest commerciële plaat sinds 3 Feet High And Rising, dat elf jaar na de releasedatum alsnog platina werd.

DE ZON SCHIJNT VERRADERLIJK HARD op het terras van het Royal Hôtel Casino in Mandelieu, Zuid-Frankrijk. Het terras ligt aan de Middellandse Zee. Aan de andere kant van de baai, op een paar kilometer afstand, ligt Cannes. Daar flaneert het Festival International du Film en daar zal De La Soul, een dag na het interview, een flammend optreden geven tijdens een besloten strandfeestje van MTV. Op het terras trekken de drie Nederlandse journalisten lootjes. Niemand wil het liefst De La-DJ Maseo interviewen, van wie verwacht wordt dat hij minder te melden heeft dan zijn rappende collega’s. Uiteindelijk krijgt iedereen alle De La Soulers te spreken en blijkt Maseo de leukste van alledrie te zijn. ‘Nederland!’ roept de buikige Amerikaan enthousiast. ‘Land van wiet en Chocomel!’ Hij blijft tot ruim na de interviews rondhangen en steelt het hart van de Nederlandse delegatie. Als het MTV-optreden ooit wordt uitgezonden en u ziet een groepje gekken vooraan bij het podium zijn naam scanderen, dan weet wie wie dat zijn. De malloot die het koortje van Me, Myself & I in de microfoon mag gillen, is uw onafhankelijke, enigszins verbrande correspondent.

OOOH! OOOH! OOOH! De gelijknamige nieuwe single van De La Soul featuring Redman laat zich evenmin moeilijk meezingen. Naast Redman doen ondermeer ook Xzibit, Busta Rhymes, Chaka Khan en twee Beastie Boys mee op Art Official Intelligence (Mosaic Thump). Het is de opvolger van Stakes Is High (’96), het eerste De La-album dat niet samen met producer Prince Paul tot stand kwam. Stakes Is High verkocht niet idioot veel (zo’n 350.000 stuks in de VS) maar metselde De La Souls reputatie als integere en getalenteerde hiphopgroep vast in de eigen scene. Een volslagen onbekende Mos Def deed mee op die plaat en ook een jonge rapper uit Chicago die vier jaar geleden nog luisterde naar de naam Common Sense. (Op 3 Feet High And Rising debuteerde ooit een achttienjarige Q-Tip.) Er bestaan tegenwoordig geen hiphop-albums meer zonder op zijn minst een handvol gast-optredens. Dat is niet normaal. Het is alsof minstens Noel Gallagher, Paul Weller en de zanger van The Beta Band zouden moeten meedoen op het album van Richard Ashcroft. Ook in de hiphop is het een trend die nog niet zo heel oud is. Yo, we doen het niet zo goed in de zuidelijke markten, laten we iemand uit de regio vragen, is de marketingstrategie die volgens De La Soul-rapper Posdnuos veel wordt toegepast.
‘Bij ons gaat het er echt om dat we iets met de artiest hebben,’ pareert hij.

Dus Juvenile, de hotte jonge rapper uit New Orleans, doet niet mee?

‘Nee. Maar als er een song is die écht voelt alsof Juvenile er thuis hoort, gaan we hem zeker bellen. Net zoals we Redman gebeld hebben en Sinéad O’Connor, die op de volgende plaat meedoet. We hebben een song die we met Bill Withers willen doen. We gaan hem bellen! We hebben een heleboel mensen gebeld, met in het achterhoofd dat er vast mensen nee zouden zeggen. De meeste zeiden geen nee! Cool!’

Is het waar dat jullie ook Julio Iglesias hebben gebeld?

‘Ja. Het ging om een sketch. Hij wilde het nog doen ook, maar hij was op tournee. Sade was druk met haar eigen album. Misschien kan ze meedoen op één van de volgende albums.’

Het feit dat al die mensen mee willen doen, wijst erop dat jullie op veel respect kunnen rekenen.

‘Het is een eer. We zijn er niet op uit. Ik ben blij dat er mensen zijn die de tijd nemen om te begrijpen waar wij voor staan, en zeker iemand als Chaka Khan. Het bleek nota bene dat ze een verzoek van Mary J. Blige had afgewezen. En ze belde mij persoonlijk op om te zeggen dat ze graag van de partij was. Ik voelde mij vereerd.’

SOUL-STER CHAKA KHAN ZINGT GEEN R&B-REFREINTJE OVER EEN RAP-LIEDJE. De song All Good is een echte samenwerking.
‘Precies! Dát vinden we heel belangrijk. All Good had net zo goed een Chaka-song kunnen zijn waarop wíj te gast zijn! Het interesseert mij niet om tegen jou op te scheppen over wie we allemaal op ons album hebben als de songs niet meer dan oké zijn. En bij veel samenwerkingsverbanden zijn de songs niet meer dan oké. Ze maken geen gebruik van de combinatie. Zelfs Busta, een vriend van mij en een schitterende vent, heeft Ozzy Osbourne denk ik niet echt gebruikt zoals hij had moeten doen. Alleen het refrein zingen? Ik had hem nog veel meer laten doen! Hetzelfde met Janet Jackson.’

Heb je dat ook tegen Busta Rhymes gezegd?

‘Ja! Zo echt zijn we wel, zeker tegen mensen waarvan ik denk dat ze tegen kritiek kunnen omdat ze weten dat ik het alleen zeg omdat ik van ze houd en niet uit jaloezie of nijd. Net als met Tip. Hij had die zanger van Korn veel beter kunnen gebruiken.’

Of liever helemaal niet.

‘Ik bedoel maar! Als de song niet werkt, dan werkt hij niet.’

Ben je helemaal gelukkig met elke plaat die je ooit hebt gemaakt?

‘Helemaal niet. Er zitten er zeker tussen die hooguit wel aardig zijn. Mijn minst favoriete album is Buhloone Mind State [’93]. Die was wel aardig. I Am I Be is fantastisch en Ego Trippin’ ook, maar de rest? Whatever. Begrijp me goed, toen ik er mee bezig was, vond ik het allemaal tof. Het is net als met oude foto’s en de kleren die je toen aan had. Urgh, ben ík dat? Maar 3 Feet High And Rising is tijdloos. De La Soul Is Dead [’91] is tijdloos.’

Heb je daarom zo lang aan deze gewerkt?

‘Nee! Wij zijn helaas heel erg kritisch over onze muziek. We oordelen er heel scherp over. Dat was al zo toen we met Prince Paul werkten, maar hij zei vaak Ach man, het is prima zo, geloof mij, het klinkt goed. En daar luisterden we naar. Tegenwoordig hebben we genoeg zelfvertrouwen om het alleen af te kunnen. Zelfs als Paul er bij betrokken was geweest, hadden we niet naar hem geluisterd.’

MET ARTIESTEN ALS THE ROOTS, MOS DEF, LAURYN HILL EN COMMON lijkt er een heel nieuwe generatie Native Tongues opgestaan. Onder die noemer presenteert De La Soul zich meer dan tien jaar gelden samen met A Tribe Called Quest en de Jungle Brothers als tegenhangers van dikke, gouden kettingen en inhoudsloos macho-gebral. En we still native rapt Posdnuos (Sop Sound achterstevoren, eigenlijk heet hij Kelvin Mercer) in View. En in hetzelfde nummer: I may be old school, but I’m not an old fool. Hij heeft zelfs een paar witte haren in zijn baard!
‘Ja, man! We waren zeventien toen we begonnen en nu ben ik dertig. Maar ik heb mij nooit als old school beschouwd. Zelfs als je luistert naar 3 Feet High And Rising zijn er elementen die nog steeds niet zijn geëvenaard. Dus ook toen al waren we, tussen aanhalingstekens, futuristisch.’

De hoorspelletjes en grappige sketches tussen de liedjes door hebben, tot vervelens toe, wel veel navolging gevonden in de hiphop. Opvallend genoeg zijn ze bij De La Soul zelf een tijdje weg geweest. Art Official Intelligence heeft een aantal korte stukjes over ghost weed, waarmee iedereen kan klinken als zijn favoriete rapper. De sketches zijn niet alleen humoristisch bedoeld. Dave, De La Souls andere rapper: ‘Vandaag de dag weet je niet meer wie voor wie schrijft. Als je goed luistert hoor je ineens dat het klinkt alsof Jay-Z dat geschreven heeft. Ik snap niet hoe je artiest kan accepteren dat iemand anders je tekst schrijft. Misschien ben je dan niet eens een artiest, maar een marionet.’

Tenzij je Dr. Dre bent, die ook lang niet al zijn teksten schrijft.

‘Zelfs hij! Ik snap het niet! Heeft hij ooit wel zijn teksten geschreven? Dat ga ik mij afvragen. Zit hij even in een dalletje of is hij nooit een echte MC geweest? Wil hij alleen maar geld verdienen? Natuurlijk is dat ook belangrijk en ik respecteer Dre als producer en artiest…’

Maar als hij nooit zelf zijn teksten zou hebben geschreven?

‘Hij zou me goed in de maling hebben genomen, daar kan je ook respect voor hebben. Maar juist omdat ik de kunst van het schrijven zo serieus neem, zou ik teleurgesteld zijn.’

Ik neem aan dat je geen lid bent van de Foxy Brown-fanclub.

‘Oh nee. En het is echt niet alleen Foxy Brown.’

Jij gelooft dat ghost-writing wijd verbreid is in de hiphop?

‘Ja!’

Wie zou jij kiezen, als je met behulp van ghost-weed als iemand anders zou kunnen klinken?

‘Waarschijnlijk Kool Keith. Vooral op het eerste album van Ultramagnetic MCs zegt hij waanzinnige dingen.’

Zou hij niet geweldig zijn als gast op een De La Soul-nummer?

Hell yeah! Dat had ik ook al bedacht. Dat zou te gek zijn. Hij is één van de beste tekstschrijvers.’

DAVE JOLICOEUR (31) IS VAN HAÏTIAANSE AFKOMST en spreekt een woordje (gebroken) Frans. Met Cannes zo dicht bij moeten we toch eens informeren naar Greedy Yamaha’s Journey Through Life, de film die hij zou hebben geschreven.
‘Hoe zei je?’

Maar dan weet hij het weer.

‘We hebben een hoop films geschreven samen met Prince Paul. Ik heb alle scripts nog. Ik droom er nog steeds van om ooit iets van mij op het scherm terug te zien.’

Jullie hebben nog steeds contact met Prince Paul?

‘Zeker weten. Hij is familie. Dat we de laatste twee albums niet met hem heben gewerkt, heeft niets te maken met ruzie maar met onze persoonlijke groei en met zijn eigen projecten. Maar we komen nog steeds bij elkaar over de vloer.’

Dave spreekt de hoop uit weer een aantal platen met Prince Paul te maken. En er komt een greatest-hits-album.

‘We wachten alleen nog op wat meer hits!’

Er staan er vast en zeker een paar op deel één van Art Official Intelligence. Net als Dave’s uitvoerige metaforen, zijn handelsmerk.

‘Ik wil dat de luisteraar het moet ontcijferen,’ zegt de rapper die zich vroeger Trugoy The Dove noemde. ‘Ik wil dat het meer is dan alleen maar een plaat. Ik wil dat het een interactief spel is. Ik wil dat het een stuk speelgoed is. Teksten kunnen spelletjes en uitdagingen en strategieën worden, als je er maar goed over nadenkt. Als je je verstand en fantasie erin stopt, kan het meer worden dan alleen teksten. Poëzie kan mooi zijn, maar je kan het fantastisch maken als je goed nadenkt over hóe je het zegt.’

Elk De La Soul-album heeft altijd min of meer een overkoepelend idee gehad. Art Official Intelligence (Mosaic Thump) heeft dat niet. Of het moet zijn dat het De La’s meezingbare feest-album is. Het tweede deel krijgt volgens Dave meer boodschappen mee. Voor het derde belooft hij ‘obscure shit’.

OP DAVE’S LINKERARM STAAN DE NAMEN BABA EN BOT GETATOEËRD. Het zijn de bijnamen van zijn vader en moeder. Net als Pos en Maseo is Dave een familiemens. Hij is verhuisd naar de staat Maryland en ‘er is niets mis mee om uit een slechte buurt te trekken en zo beter voor je gezin te zorgen.’

Ik ben er nog nooit geweest maar Amityville lijkt me toch geen slechte buurt.

‘Dat is het wel geworden! Het ligt op het mooie Long Island, maar tegelijkertijd zijn er kids die ouder worden in een samenleving die ze vergeet en geen respect voor ze heeft en ze anderzins ook verwent en verpest. En dan maakt het niet uit of je in Pleasantville woont. Dan heb je nog steeds bullshit om je heen. Daar moest ik even vandaan.’

De drie leden van De La Soul ontmoeten elkaar op de Amityville Memorial High School. Maseo verhuist in ’84 met zijn familie van Brooklyn naar Amityville, een dorp aan de zuidkust van Long Island, zo’n 45 kilometer van New York. Hij heet dan nog gewoon Vincent Mason. Dave en Pos zijn al eerder naar het plaatsje gekomen, uit respectievelijk Brooklyn en de Bronx. In het verleden, als Dave geen zin had om te rappen, gaf hij zijn microfoon aan Maseo. Met Dave achter de draaitafels (ik kan beter rappen dan hij kan DJ’en, zegt Maseo, die vind dat Dave meer zou moeten oefenen) groeide Maseo’s rol in De La Soul. Hij is nog steeds de man op de achtergrond, maar zoals hij later laat merken op het MTV-podium, een De La-feestje zonder Maseo is volstrekt ondenkbaar. De sympathieke teddybeer (30 inmiddels) is het geheime wapen van de groep.

Hij bewondert hiphoppers als Diamond D, Tony Touch en vooral Pete Rock, mensen die geloofwaardig zijn zowel als DJ als rapper. ‘Ik vroeg mij altijd af waar die jongens de tijd vandaan halen. En toen kwam ik er achter dat Pete Rock geen kinderen heeft. Ik moet er speciaal tijd voor vrij maken. Aan het begin van mijn carrière had ik geen kinderen, geen vrouw, geen hypotheek, helemaal geen verantwoordelijkheden. Ik woonde bij mijn moeder. Maar zelfs toen was ik nog niet zo toegewijd als nu!’

Maseo heeft drie zonen en een dochter. ‘En that’s it. Verwacht bij het volgende album niet dat Mase nog meer kinderen heeft, hahaha!’

Gelukkig hebben die kinderen nog steeds hun vader. Als je Maseo op de nieuwe CD een maf accordeon-nummertje hoort opdragen aan the punk motherfuckers in Duitsland, dan heeft hij het over de Turkse bende die zin had om een zwarte man in elkaar te rossen. En vervolgens de strijdbare Maseo tegen kwam. De La Soul is wel lief, maar niet gek. Ze zijn er nog steeds en ze blijven er voorlopig ook nog wel.

‘Wij maken geen platen om te verkopen,’ zegt Dave. ‘Wij maken kunst om te waarderen. Het is een soort drug. Zo lang je verslaafd bent aan het creëren, doe je mee.’

De single Oooh! is nu uit. Het album Art Official Intelligence (Mosaic Thump) verschijnt op 7 augustus. De opvolger Art Official Intelligence (Mental Rinse) moet binnen een half jaar volgen. De La Soul speelt eind augustus op het Lowlands-festival. Ze zijn later ook te horen op de nieuwe albums van Reflection Eternal, Phife (ex-A Tribe Called Quest) en Black Eyed Peas.

Plaats uw reactie

Wees aardig. Hou het schoon. Stay on topic. En geen spam natuurlijk.


«
»