Job de Wit

«
»

Aan het werk, flashback

Hoezo nerd?

07.10.08 | Reageren?

Twee uur nadat Common was afgelopen in Paradiso, begon N*E*R*D gisteravond een paar honderd meter verderop aan een nachtconcert in de Melkweg, in de (kleinere) oude zaal nota bene. Ik zag ze twee weken geleden tijdens het Ilse of MTV-festival in Floriana, op Malta, en dat was heel aardig, en er staat ook een handvol prima nummers op de nieuwe cd Seeing Sounds. Geen al te hoge verwachtingen dus maar het werd toch legendary shit in de Melkweg. Gelukkig maar.

Tien jaar geleden hoorde ik voor het eerst een Neptunes-plaat. De VPRO zond elke zondag vanuit Studio Amstel (nu: Studio 80) uit op 3FM en als mijn programma was afgelopen, bleef ik vaak rondhangen bij de Dutch Masters. Kees, Ricardo en Iwan draaiden die zomer “SuperThug” van Noreaga een paar weken achter elkaar; een onweerstaanbare plaat, nog steeds een classic. Een jaar later braken de Neptunes door met Kelis en Ol’ Dirty Bastard maar toch duurde het nog tot diep in 2000 voordat ik zeker wist: deze gasten zijn briljant. Twee platen waren daarvoor verantwoordelijk: “Shake Ya Ass” van Mystikal en “I Just Wanna Luv U (Give it 2 Me)” van Jay-Z.

In het voorjaar van 2001 kreeg ik van Virgin een promo van In Search of…, de eerste N*E*R*D-cd. DIt was nog in de tijd dat cd’s niet lekten en maandenlang had bijna niemand die plaat, terwijl ik ‘m elke keer dat ik ‘m draaide genialer begon te vinden. Mijn recensie uit OOR 16:

N*E*R*D
IN SEARCH OF… (VIRGIN)
Als r&b de nieuwe pop is en hiphop de nieuwe rock & roll, dan komt alles samen op het album van N*E*R*D en hoeft niemand ontevreden te zijn als er dit jaar geen betere cd uitkomt. Ga In Search of… en vind meeslepende liedjes, opgefokte attitude, lijpe humor, aangrijpende invalshoeken en bizarre wendingen. En dat alles met klasse uitgevoerd in eenvoudige arrangementen die meteen te herkennen zijn als het werk van schoolvrienden Chad Hugo en Pharrell Williams uit Virginia, alias The Neptunes, het meest productieve productieduo in de popmuziek anno nu. Hugo en Williams zijn ook N*E*R*D, samen met Sheldon ‘Shay’ Haley, van wie het niet duidelijk is wat hij hier bijdraagt. The Neptunes zijn het songschrijvers/productie-team achter Kelis. Ze zijn ook verantwoordelijk voor briljante hits van Ol’ Dirty Bastard, Mystikal en Jay-Z. Dit jaar verschijnt er bijna geen r&b-, hiphop- of *NSync-album zonder tenminste één Neptunes-productie. Zelfs Michael Jackson hing aan de lijn. Maar de mannen hadden geen tijd. Het N*E*R*D-album laat horen waarom. De tijd is gebruikt voor het schrijven van supergoede popliedjes. Het meest opvallende is misschien wel de sobere opzet van dit album, dat met gemak gevuld had kunnen worden met grote namen en dure studiograppen. Alle songs worden gezongen door Williams. Zeker voor iemand die eigenlijk vooral een producer is, heeft hij een fantastische stem. Hij zingt als een rock- of popzanger, zonder zijn best te doen een soulman te zijn. Mede daarom klinkt In Search of… nauwelijks als een r&b-plaat. Hoewel de twee naam hebben gemaakt als hiphop-producers, wordt er in zeer beperkte mate gerapt. “Stay Together” haalt zelfs inspiratie bij The Beatles vandaan, al heeft Ringo Starr nog nooit zo’n beat neergelegd. N*E*R*D’s combinatie van soul en pop en hun unieke, hypermoderne productiestijl (zonder een enkele sample te gebruiken want The Neptunes spelen alles zelf) moet iemand als Beck slapenloze nachten bezorgen. Er staan geen ondermaatse songs op In Search Of… Het meest traditioneel is “Run to the Sun”, dat een gitaarloos stadionrockrefrein paart aan broeierige funk. Bombastisch is het geen moment. Op zijn minst dubieus is de audioporno die vast zit aan de seksfantasie “Tape You”, toch ook weer wel een nummer met humor en een zalig synthesizermelodietje. Serieuzer is “Bobby James”, het verhaal van een drugsverslaafde outcast. Ook de dealer vindt sympathie, zijn invalshoek is die van kostwinner in Provider, dat een schitterende brug heeft: someday this will be over / we’ll raise a family. Waarmee de titel tot op zekere hoogte kan worden verklaard. N*E*R*D staat voor No-one Ever Really Dies, wat dat ook mag betekenen. In Search of… is een plaat van twee artiesten met beide benen op de grond maar met een verbeeldingskracht van hier tot gunder. JOB DE WIT

Op 13 mei was ik op de releaseparty in Londen. N.a.v. de single “Lapdance” had de platenmaatschappij besloten het feestje in één of andere “gentleman’s club” te houden met paaldanseressen in fluorescerende bikini’s. De volgende dag had ik een interview met Chad Hugo en Pharrell Williams. Uit OOR 17:

N*E*R*D

Wat hebben Ol’ Dirty Bastard, *NSync, No Doubt en Kelis met elkaar gemeen? Ze hebben allemaal gewerkt met The Neptunes, twee jonge producers uit Virginia. Met hun eigen groep N*E*R*D treden ze eindelijk op de voorgrond. Voor even dan.

door Job de Wit

Een zonnebankbruine dame met erg blond haar en een fluorescerend oranje bikinietje aan kronkelt zich om een paal in The Mayfair Club in Londen. De muziek die deze acrobatiek begeleidt is Lapdance van N*E*R*D, een opgefokt hiphop/r&b-nummer over corrupte politici. We zijn bij de perspresentatie van In Search Of…, het debuutalbum van het hotste productieteam in de popmuziek. De groep zelf laat er zijn gezicht niet zien. Uw pas getrouwde verslaggever voelt zich evenmin op zijn gemak in deze tent en laat de joelende collega’s achter.

‘DAT WAS EEN IDEE VAN DE PLATENMAATSCHAPPIJ. Ik vind het stupide.’ Het is een dag later in het kantoor van platenmaatschappij Virgin. Pharrell Williams van N*E*R*D distantieert zich van de vertoning gisteravond: ‘Ik geloof niet dat je in een stripclub op zoek moet gaan naar liefde.’
Dat is zíjn zoektocht. Z’n muzikale partner Chad Hugo heeft al vrouw en kinderen. Dat wil hij ook graag. Wat Williams al wel heeft: een c.v. van heb ik jou daar. Hij en Hugo zijn niet alleen N*E*R*D, maar ook The Neptunes. Ze hebben de laatste jaren zowel hiphop als r&b van songs en producties voorzien waar de funk, de lol en het enthousiasme vanaf spat. “Got Your Money” van Ol’ Dirty Bastard bijvoorbeeld, waarvan het refrein wordt gezongen door hun grote ontdekking Kelis. Voor haar schrijven en produceren ze een debuutalbum, inclusief de hit “Caught Out There”, én een opvolger. In ’00 scoort het duo uit Virginia Beach hits met rappers Mystikal en Jay-Z. Je pikt de Neptunes-nummers er in één keer uit. Alleen al dit jaar verschijnen er zo’n twintig (!) verschillende albums met daarop minstens één Neptunes-track. Van hippe artiesten als Busta Rhymes, Kelis en Mary J Blige tot P. Diddy, *NSync en Britney Spears. Ze hebben zelfs met No Doubt en Marilyn Manson gewerkt. De meest eigenzinnige nummers, de songs die niemand anders wilde, staan op In Search of…

‘BEN JE HIER OM ONS TE INTERVIEWEN OF THE NEPTUNES?’ Chad Hugo wil, net als de man naast hem op de bank, de zaken wel gescheiden houden.
‘Het komt hier op neer,’ legt Williams uit: ‘The Neptunes zijn Batman.’
Hugo: ‘Of Spiderman.’
Williams: ‘Maar N*E*R*D is Bruce Wayne.’
Hugo: ‘Of Peter Parker.’
‘Het is meer persoonlijk,’ zegt Williams, die alle N*E*R*D-nummers zingt. Hij laat nog een paar woorden vallen: ‘Individualiteit, persoonlijkheid, gedachtes, gevoelens.’
N*E*R*D heeft naast The Neptunes nog een derde lid, ene Shay, die wel pontificaal op de albumhoes staat, maar niet bij het interview aanwezig is en verder slechts een minimale rol lijkt te vertolken.
Wat kan je met N*E*R*D wat niet kan bij The Neptunes?
Williams: ‘Nadenken. (stilte) Voelen. (stilte) Met The Neptunes zijn we calculerend. Met N*E*R*D doen we gewoon wat we voelen.’
Waarom bestaan The Neptunes als N*E*R*D zulke goede muziek kan maken?
‘Dankjewel. Wij zijn muzikanten. Dus we spelen graag met andere mensen. Ik weet dat het een zouteloos antwoord is, maar het is de waarheid.’
Williams zong drie jaar geleden al op Noreaga’s “SuperThug”, de eerste productie die een uitgekristalliseerd Neptunes-geluid laat horen. Het is eveneens Williams die zingt op “Shake Ya Ass” van Mystikal en Jay-Z’s “I Just Wanna Love You (Give it 2 Me)”. Met N*E*R*D staan de spotlichten voor het eerst op de mannen achter de schermen. Maar ze hebben weinig ambities als performers. ‘Ik hoef geen lead-zanger te zijn,’ zegt Williams. ‘Dit is een hobby-project,’ geeft Hugo toe. ‘Wie weet hoe lang het meegaat? We zijn niet van plan om op te treden.’
‘Het gaat niet om ons,’ besluit Williams. ‘Het gaat om jou, en hoe jij je voelt. Jouw interpretatie van de plaat is de magie.’

N*E*R*D STAAT VOOR NO ONE EVER REALLY DIES. Als de mens sterft, leeft de geest voort. Zoiets. As long as we dream, we will never die, zoals Williams het zegt op In Search of…, een album dat ook de nodige seks & drugs & rock & roll bevat. Althans, dat lijkt maar zo, zegt Williams. ‘Het is eigenlijk alleen maar emotie. De song Brain klinkt alsof het over fellatio gaat, maar het gaat eigenlijk over een slim meisje.’
Hugo: ‘Lapdance gaat over politiek bewustzijn en niet over exotische danseressen.’
‘Als je goed naar de teksten luistert, hoor je dat het niets met seks te maken heeft,’ bevestigt Williams. ‘Run To The Sun heeft niets me maken met een meisje waar je vandaan moet. Het gaat over mijn grootmoeder die leukemie heeft. Als je naar de zon rent, ontsnap je aan de natuurwetten en val je niet onder de invloed van tijd en ruimte. En als je niet in de realiteit verkeert, heeft zij geen leukemie.’
Hugo: ‘Gaat het daar over? Ik dacht dat het over seks ging.’
En “Tape You” dan? Het refrein gaat van I just wanna tape you / All night – met het geluid van een kreunende vrouw op de achtergrond. You and your girl, baby.
Hugo: ‘Dat gaat over studio’s, sessies en geluidsopnames.’
Draai “SuperThug”, “Lapdance” en “Brain” achter elkaar, en je hoort N*E*R*D’s geheime wapen. Het is een soort electronisch klavecimbel. Hugo: ‘Dat geluid is zeg maar onze gitaar. Pharrell kan ’t ook maken. Het is altijd een gebeurtenis als we ’t tevoorschijn halen.’
In Search of… is een rock ‘n’ roll-platen zonder rock ‘n’ roll-gitaren erop. Na deze opmerking moet Williams meteen aan een bepaalde zanger/pianist denken: ‘Ben Folds is een genie.’
Is dat iemand met wie je graag zou werken?
‘Hell yeah,’ en hij begint meteen te zingen: ‘You think Rockford Files is cool… You ne-e-ever rest! Fighting the battle of who could care less… Unearned unhappiness, kadoodoodud… But that’s alright, I guess! Dat is dope.’

‘JE WEET MAAR NOOIT WAT THE NEPTUNES NU WEER ZULLEN DOEN,’ zegt Hugo, die al lang is vergeten dat we het alleen over N*E*R*D zouden hebben. ‘Het is altijd weer andere shit. Als je denkt dat je doorhebt hoe de sound in elkaar steekt, doen ze weer iets anders. We zijn begonnen met r&b. Dat gaan we ook weer iets meer doen.’
The Neptunes (beiden inmiddels 27 jaar oud) kennen elkaar van de Kemps Landing Magnet School voor bovengemiddeld begaafde kinderen in Virginia Beach, één van de oudste steden van de VS met een tiendaags, jaarlijks evenement: het Neptune Festival. Williams en Hugo zitten korte tijd in het bandje Surrounded By Idiots, samen met ene Timothy ‘Timbaland’ Mosley, ook uit Virginia Beach. Terwijl The Neptunes nog op school zitten, worden ze tijdens een plaatselijke talentenjacht ontdekt door top-producer Teddy Riley van Blackstreet, óók uit Virginia Beach. Hij geeft ze een paar klusjes in de studio en de rest is geen onbelangrijk hoofdstuk van de geschiedenis van de zwarte Amerikaanse muziek rond de millenniumwisseling. Het N*E*R*D-nummer “Stay Together” gaat niet over een meisje, zoals je makkelijk zou kunnen denken. ‘Het gaat over hiphop,’ zegt Williams. ‘Toen wij jong waren, wisten we helemaal niets over hiphop. maar er kwamen allemaal dope nummers uit die ons op de hoogte brachten. Wij keken er tegen op. En het doet pijn om te zien wat er van is geworden. Zijn we kwijt waar het eigenlijk om gaat? Hiphop had twintig jaar geleden zo veel meer invloeden. Het was vanalles.’
En dat is wat zo bijzonder is aan N*E*R*D. Het is vanalles. Zoals Sly Stone en Prince en Funkadelic soul en rock en funk én pop waren, en zoals Afrika Bambaataa zijn platen uit elke denkbare schap viste om een feestje te bouwen. ‘Het is goed om hier te zijn, het is goed om te leven, het is goed om gehoord te worden, het is goed om over nagedacht te worden, het is goed om gewaardeerd te worden en wíj waarderen dat. We klagen niet.’

SOMETIMES YOU GOTTA REALIZE WHERE ARE YOU IN YOUR LIFE zingt Williams in “Things Are Getting Better”. En?
‘Ik ben op zoek naar liefde. Een vrouw, kinderen.’
En dan ben je gelukkig?
‘En dan ben ik samen met mijn gezin weer op zoek naar iets anders.’
Het is goed om altijd op zoek te zijn?
‘Dat is de natuurlijke drang van een ziel. Om te zoeken en te leren.’

Een jaar later kwam een opnieuw opgenomen versie van In Search of… uit, in de VS was het origineel zelfs nooit uitgekomen. Uit OOR 6 van 2002:

N*E*R*D
IN SEARCH OF… (VIRGIN)
Eind vorig jaar werd N*E*R*D’s debuutalbum In Search of… hier in OOR nog gekozen tot één van de tien beste platen van het jaar. Maar in hun eigen land, Amerika, werd de plaat niet eens uitgebracht. Tot deze maand, en het is een heel ander album geworden. Wie is N*E*R*D ook alweer? Chad Hugo en Pharrell Williams, ook bekend als The Neptunes. Jeugdvrienden uit Virginia, producers/remixers/songschrijvers (Williams zingt ook) die met een geheel eigen geluid de hiphop en r&b naar hun hand hebben gezet. Workaholics ook, die hebben gewerkt met Ol’ Dirty Bastard, Kelis, Jay-Z, Mystikal, Mary J Blige en ook P. Diddy, Britney Spears en *NSync. Sinds de eerste verschijning van In Search of… zijn daar nieuwe platen van ondermeer Busta Rhymes, Garbage, Air, Destiny’s Child, Artiesten Verenigd Tegen Aids, Jay-Z, Mystikal, Limp Bizkit en Kelis (een hele cd) bijgekomen. En dit voorjaar belooft uitgebreide Neptunes-aanwezigheid op debuutalbums van The Clipse (hiphop), Latrelle (r&b) en Kenna (pop). Hugo en Williams zijn ook te horen op de a.s. nieuwe cd’s van Royce da 5’9″, Christina Milian en LL Cool J. De nieuwe versie In Search of… is helemaal opnieuw ingespeeld door de band Spymob, die de ’Tunes hebben getekend op hun nieuwe Star Trak-label. Het funky drumcomputer- en synthesizergeluid is omgezet in levende beats en elektrisch-gitaarspel. Dat is niet altijd een verbetering. Maar waar het wel werkt, slaat de combinatie in als een bom. Zoals in het heftige “Rock Star”, de nieuwe single. Begin deze maand werd voor de tweede keer een videoclip geschoten, nadat een (dure) eerste van topregisseur Hype Williams was afgekeurd. Naar verluid loopt het halve adresboekje van de twee door het beeld. Dat wordt dringen. JOB DE WIT

TOP ’TUNES VAN HET AFGELOPEN SEIZOEN
“Lapdance” – N*E*R*D
“Bouncin’ Back” – Mystikal
“Rock Star” (nieuwe stijl) – N*E*R*D
“As I Come Back” – Busta Rhymes
“Flashback” – Kelis
“Young, Fresh n’ New” – Kelis
“I’m A Slave 4 U” – Britney Spears
“Pass The Courvoisier” – Busta Rhymes featuring P. Diddy
“Diddy” – P. Diddy
“Steal Away” – Mary J Blige

Op 9 juli 2002 speelde N*E*R*D met Spymob in Paradiso, een memorabel concert al was het alleen al omdat het de laatste keer was dat ik mij ooit in een moshpit begaf. Nu of nooit, dacht ik toen “Rockstar” werd ingezet. AT5 filmde het optreden, ik had een rood t-shirt aan en nog maanden later kwamen mensen op mij af omdat ze me gespot hadden op tv. Ook bij de OOR-lezer waren Neptunes/N*E*R*D inmiddels groot genoeg voor een coverstory in OOR 17:

N*E*R*D

Precies een jaar geleden staat N*E*R*D voor het eerst in OOR. Als The Neptunes zijn ze actief als producers en remixers van grote sterren. De twee treden eenmalig naarbuiten met hun eigen project. Zeggen ze. Het loopt allemaal heel anders. Het album In Search of… slaat in als een bom, maar alleen in Europa. In Amerika wordt de plaat niet eens uitgebracht terwijl The Neptunes wel flink scoren met Britney Spears, P. Diddy, *NSync, Busta Rhymes. Tot… the revenge of N*E*R*D.

door Job de Wit

N*E*R*D’s debuutalbum In Search of… wordt eind vorig jaar door de verzamelde Nederlandse popjournalistiek verkozen tot één van de tien beste cd’s van 2001. De enigszins pornografische videoclip van het nummer “Lapdance” komt (ondanks of dankzij de hoeveelheid topless vrouwen) af en toe voorbij op de clipzenders, maar de impact op de hitlijsten is miniem in vergelijking met de successen die Chad Hugo en Pharrell Williams achter de schermen vieren.

HET LIJKT AF EN TOE OF ER GEEN (COMMERCIËLE) HIPHOP- OF R&B-CD UITKOMT waarop hun meteen herkenbare producties níet zijn te horen. De droge, maar vlijmscherpe beats, de bijna lullige keyboardgeluiden en supercatchy koortjes van Hugo en Williams, alias The Neptunes, zijn bijna stuk voor stuk een schot in de roos. Na de eerste successen met rappers Noreaga en Ol’ Dirty Bastard nemen de twee een jonge zangeres uit New York onder hun hoede. Kelis wordt een ster en al heel snel staan artiesten in de rij voor de magische touch van de producers/muzikanten uit Virginia Beach, zo’n 500 kilometer onder New York. Het samen met rapper Sheldon ‘Shay’ Haley opgenomen (en gezongen, door Williams) In Search of…, lijkt de kroon op hun werk, maar The Neptunes zijn niet tevreden. Het afgelopen voorjaar lag een nieuwe versie in de winkel. De hele plaat was opnieuw opgenomen, maar nu met begeleiding van een rockband, Spymob. Nog steeds een toffe plaat, maar de brille van de eerste deel versie was weg. Dat album is inmiddels niet meer te krijgen. In de VS is hij zelfs nooit in de handel gekomen. Een dag na N*E*R*D’s concert in Paradiso ligt Williams op de bank in een duur, hip Amsterdams hotel. Hij is vlak voor het interview van de trap geflikkerd. ‘Het is er stoffig,’ beklaagd hij zich bij het personeel, dat een zak ijs komt brengen.
Ik vind de eerste versie van In Search of… beter. Met de popsongs die jullie hebben geschreven, biedt het album een hartstikke leuke invalshoek op het bekende Neptunes-geluid.
‘Je vind wélke versie beter?’
De eerste.
‘Écht? Waarom? Vanwege dat onbewuste gevoel dat er in zit? Vanwege het onmenselijke, geprogrammeerde gevoel van de loops?’
Eh, ja. Dat in combinatie met de menselijkheid in de liedjes. Dat Neptunes-geluid wordt er heel anders gebruikt dan in de nummers die jullie normaliter voor andere artiesten produceren. De tweede versie heeft dezelfde songs, maar muzikaal is hij minder bijzonder. Waarom heb jullie die versie gemaakt?
‘Ik vond dat de plaat meer moest ademen. Het klonk nog steeds als bladmuziek. Nu voelt het organisch en live. Het ademt.’
De eerste versie had wel de sound waar je bekend om staat. Betekent het dat je minder gelukkig bent met niet alleen de eerste versie van In Search of…, maar met dat typische Neptunes-geluid in het algemeen?
‘Niet per se. Maar het was niet wat ik toen probeerde te doen.’
Wanneer kwam je daar achter?
‘Op het allerlaatste moment, haha.’
Heb je er spijt van dat je dat album toch hebt uitgebracht zoals het was?
‘Nee… dat album was een prototype. Ik zou willen dat meer artiesten hun prototypes uitbrachten.’

HOEWEL PHARRELL WILLIAMS ONDER HET GENOT VAN EEN MOPJE STEREOLAB vrolijk fellatio simuleerde in een aflevering van Lola Da Musica, heeft hij geen geweldige reputatie bij de pers. Journalisten verlaten steunend en kreunend hun N*E*R*D-interview. Waarschijnlijk hebben de mannen te lang achter de schermen verkeerd om nu nog de charmante popster te spelen. Hugo is niet eens mee op tournee, Shay ligt op een aangrenzend bankje te slapen en Williams doet afwezig of begint plotseling aan een heel verhaal over de bijbel. Aanvankelijk probeert hij bovendien in rijm te antwoorden.
Je vind het niet erg om dit interview nu te doen?
‘Ik doe het graag. Hoezo, lijkt het alsof ik niet geïnteresseerd ben?’
Nu ja, je leest ondertussen een tijdschrift…
‘Maar ik geef overal antwoord op!’
Oké, oké.
‘Wat is je naam?’
Job, als in het Oude Testament.
‘Dat is een prachtige naam. Een prachtige geschiedenis. Eén van de mooiste verhalen die ooit zijn verteld. Ik ben bloedserieus. Want in dit leven vol zonde was Job het meeste zonder zonden. Job was Gods meest loyale en gehoorzame dienaar. God wilde zien of Job echt van hem hield en stelde hem op de proef. Job hield vol. Het is een prachtig verhaal. Het zegt ons dat wij niet zonder zonden zijn en dat God desondanks zó goed voor ons is. Hij stelt ons niet op de proef zoals hij Job op de proef stelde. Sterker nog, dat doet de duivel juist. It’s crazy. Dat leidt mij tot, waarschijnlijk, één van je vragen, namelijk: waarom maakt N*E*R*D de muziek die we maken en hoe spiritueel zijn wij? In zekere zin zijn we allemaal spiritueel, al zijn sommige van ons atheïst. Je gedachten komen uit jezelf. Terwijl het helemaal niet voor de hand liggend is dat vlees kan spreken of denken. Als dat een natuurlijk fenomeen was, dan konden vogels en honden ook spreken. Maar er zit dus een bijzondere begeestering in een spiritueel wezen. Waarom zou je zo bekrompen zijn om te geloven dat er naast de mens geen spirituele wezens zijn? Waarom zou je geloven dat er niets is dat groter is dan jezelf? Waarom zouden wij het hoogste wezen in dit universum zijn? Ons zonnestelsel is één triljoenste van wat er bestaat. Waarom zou er niets beter en groter dan onszelf zijn? En wie zegt dat die levensvorm niet God zelf is?’
Niet OOR.

‘DIT IS EEN HOBBY-PROJECT,’ zegt Hugo in ’01. En: ‘We zijn niet van plan om op te treden.’ Maar de samenwerking met Spymob, een jonge powerpopband uit Minneapolis, bevalt zo goed dat deze N*E*R*D toch op tournee gaat. Met in het voorprogramma hetzelfde Spymob, dat in feite dus twee shows per avond doet. ‘Op het laatste moment werd het mij gewaar dat het een uitgelezen manier zou zijn om dankjewel te zeggen tegen onze fans,’ verklaart Williams de beslissing. Dan, plotsling: ‘Vind je dat ik te vrijmoedig praat?’
Hoezo?
‘Een paar vragen geleden was ik op een geheel andere planeet. Wat vond je daarvan? Hoe zie jij mij als individu? Je hebt de show gezien en hoewel ik net van de trap ben gemieterd, geef ik hele kleurrijke antwoorden, over Job en zo. Is daar trouwens al een film over gemaakt? Ze zouden er een film over moeten maken. Ik vind alle bijbelverhalen dope.’
Ben jij een christen?
‘Ja.’
Is dat soms moeilijk als je een artiest bent, met alle verleidingen vandien?
‘Verleidingen zoals wat?’
Hebzucht, lust enzovoort.
‘Hmmm. Ik maak ontzettend graag muziek. Ben ik hebberig? Ik denk het niet. Ik verdien het om betaald te worden voor wat ik doe. Seks? I’m real funny about that. Je word bang als je zo veel reist. Je kan het niet doen met elke meid die je ziet. Enne… ik praat graag met ze, weet je. Ik denk dat ik op een ander punt ben in mijn leven. Vroeger neukte ik alles wat rondliep. Maar nu ben ik vooral op zoek naar het juiste meisje. Ik word ouder en ik ga het anders bekijken.’

DE NIEUWE N*E*R*D SCOORT OPNIEUW EEN RADIOHITJE, nu met het even opgefokte “Rockstar”. Wederom kan de single zich niet meten met Neptunes-producties als Nelly’s “Hot in Herre” en “Work it Out”, de eerste solosingle van Destiny’s Child-zangeres Beyoncé. Hugo en Williams lanceren dit jaar verder de Clipse, twee rappende broers uit Virginia Beach. Wanderland (’01), het tweede Kelis-album, wordt (weliswaar zonder Spymob) net als In Search of… helemaal opnieuw opgenomen voor de Amerikaanse release. Er is bovendien een tweede N*E*R*D-album in de maak, waarvan één song wordt gedebuteerd in Paradiso. Eerder dit jaar sluiten The Neptunes een deal met platenmaatschappij Arista voor het opzetten van hun eigen label, Star Trak.
Jullie zijn voortdurend aan het werk, is het niet?
‘Um, nee. Niet echt.’
Wordt het minder, nu je op tournee bent bent N*E*R*D?
‘Ik heb een studio in de bus.’
Is het redelijk om te zeggen dat Chad zich meer bezighoudt met de beats en jij meer met de melodieën?
‘Absoluut niet. Soms is het fifty-fifty, soms zit ik alleen in de studio. Chad heeft ook nog een gezin met kinderen. Hij is momenteel bezig met Kenna, zijn eigen artiest.’
Het gaat The Neptunes al een paar jaar voor de wind. Hoe zie je de toekomst?
‘Gewoon doorgaan met gelukkig zijn. Genieten van het leven.’
Men verwacht hits van jullie. Voel je die druk?
‘Nee. We doen het niet omdat iemand wat dan ook van ons verwacht.’
Als een belangrijke a&r-man van een groot label opbelt met het verzoek of jullie de nieuwe single willen produceren van een miljoenenartiest, wil hij natuurlijk waar voor zijn geld.
‘Ja, maar zo bekijk ik het niet. Ik kan niet aan de hitparade denken als ik aan het werk ben. De hitparade inspireert mij niet. Een nieuwe stijl ontdekken wel. Andere muziek, een ander geluid, een andere theorie.’
Pas je de muziek aan bij de artiest met wie je werkt?
‘Daar ben ik nog niet uit. Ik zie mijzelf als een beeldhouwer met een hoop klei die iets in zijn hoofd heeft en net zolang boetseert tot hij tevreden is en hij iets heeft dat er toe doet.’
Hoeveel productie-aanvragen krijgen jullie binnen en hoe worden die beoordeeld?
‘Ik praat ik liever niet over hoeveel het er zijn maar ze worden uitgekozen als wij denken dat er iets goeds uit zal komen. Of het nou een grote naam is of totaal onbekende artiest.’
Met verschillende prijskaartjes, neem ik aan.
‘Als je onbekend bent dan tekenen we je. En als je wel bekend bent… De schoorsteen moet roken.’
Wat is het tarief momenteel?
‘Onbelangrijk. Doet er niet toe. Dit interview moet toch gaan over wie wij zijn? En wie ik ben, wordt niet bepaald door wat ik verdien.’

In 2003 komt de cd The Neptunes Present… Clones uit, wat natuurlijk weer een interview waard is. Uit OOR 17:

THE NEPTUNES

De belangrijkste producers van de laatste jaren zijn Chad Hugo en Pharrell Williams van The Neptunes. Ze zijn al bijna net zo beroemd als de sterren die voor ze in de rij staan. Na een ongelooflijke successenreeks van bijna vijf jaar, is er eindelijk een eerste echte Neptunes-cd met eigen vrienden, vaste klanten en nieuwe namen. We zijn verlopg nog niet van ze af, al houdt Pharrell het voorlopig bij één soloplaatje.

door Job de Wit

De wekker gaat in een Newyorkse hotelkamer. De zon snelt langs de gordijnen, het is twaalf uur ’s middags. Je bent Pharrell Williams, en er is werk aan de winkel. Tijdens het tandenpoetsen belt OOR.

Een week eerder. Een make-updame dartelt professioneel om je heen in een Texaanse fotostudio. Muzikanten, vrienden en collega’s lopen in en uit. Je bent Chad Hugo en je dacht een beetje uit de publiciteit te kunnen blijven. Tring! Met OOR.

THE NEPTUNES ZIJN MISSCHIEN OVERAL TEGENWOORDIG, maar zie er maar eens eentje te pakken te krijgen. Een eerdere uitnodiging om eens gezellig langs te komen in het hoofdkwartier Virginia Beach, wordt op het laatste moment ingetrokken. Want P. Diddy, Nelly, Snoop Dogg, Justin Timberlake en wie eigenlijk niet moet aan een hotte single worden geholpen. Kalm blijven, bescheiden blijven, taken verdelen, liedjes schrijven. Toffe muziek maken! Dat is nog steeds waar het The Neptunes om draait. Met een eigen label, een nieuwe tournee met zijproject N*E*R*D en minstens drie albumreleases voor het einde van het jaar zijn Pharrell Williams (30) en Chad Hugo (29) er maar druk mee. Oh, en er komt een dvd aan waarin Pharrell op zoek gaat naar liefde op het strand van Rio, of zoiets. De directe aanleiding echter voor het huidige publiciteitsoffensiefje is The Neptunes Present… Clones. De eerste echte Neptunes-cd danwel een showcase voor de muzikale familie van ‘eigen’ acts als Kelis, de Clipse en Spymob tot vaste klanten Dirt McGirt (de nieuwe naam van Ol’ Dirty Bastard), Busta Rhymes en Nelly. Vrijwel allemaal nieuwe nummers die de verscheidenheid van het razendsuccesvolle productieduo en hun label Star Trak Entertainment voor het voetlicht moet brengen van iedereen die wel eens heeft meegezongen met “Caught Out There”, “Shake Ya Ass”, “I’m a Slave 4 U”, “Hot in Herre”, “Beatiful” of “Rock Your Body”. Om maar eens een paar van de meest succesvolle Neptunes-hits te noemen. Natuurlijk, op de hoes staat met grote letters Kelis, Mystikal, Britney Spears, Nelly, Snoop Dogg of Justin Timberlake geschreven. Maar waar vroeger de naam van een producer alleen bekend was bij echte fans, serieuze popjournalisten en een enkele pop-nerd, zijn The Neptunes en hun direct herkenbare geluid inmiddels bijna net zo beroemd als de popsterren die voor ze in de rij staan. Niet in de laatste plaats natuurlijk dankzij de overal opduikende kop van Pharrell en zijn sympathieke, ietwat amateuristische, Curtis Mayfield-achtige croonstem. Beauutifuuul… I just waaant you to know… Enfin, de rest ken je zelf.

DE PRODUCER ZIT MET DE TECHNICUS ACHTER HET MENGPANEEL en vertelt door de intercom tegen de artiest aan de andere kant van de ruit dat hij het nog maar eens moet proberen. Dat is het cliché dat vast nog wel bestaat. Niet in Virginia Beach. Natuurlijk hebben geniale producers als Brian Wilson, Lee Perry en Dr. Dre hun faam heus niet kunnen ontlopen. Maar zij waren toch ook uitvoerende artiesten. Niet sinds Phil Spector meer dan dertig jaar geleden met zijn fenomenale wall of sound de zangers en zangeressen waarmee hij werkte volledig uit het zicht produceerde, hebben twee producers zo massaal en opvallend hun stempel gedrukt op de populaire muziek van hun tijd. Chad Hugo en Pharrell Williams maken van een truttig tienersterretje een funky vamp, fleuren een doorsnee r&b-plaat op met een pareltje of twee en maken als ze de kans krijgen de meest wrede en originele hiphop-platen. “Grindin’” van de Clipse, “Nothin’” van N.O.R.E. en “Belly Dancer” van Kardinal Offishall ben je het afgelopen seizoen níet in de hitparade tegen gekomen, maar dat zijn óók The Neptunes. “Light Your Ass on Fire” van Busta Rhymes, één van de huidige Clones-singles, is een net zo’n bizar staaltje electro-funk en als dat aanslaat is het hek helemaal van de dam.
‘’t Is een manier om de wereld te laten weten dat we op een grootschaliger niveau gaan opereren,’ zegt Hugo over The Neptunes Present… Clones. ‘Het is niet zo dat The Neptunes alleen maar tracks doen voor andere platenmaatschappijen. The Neptunes hebben een hoofdkwartier, we hebben een eigen manier van werken, ons eigen geloof en onze eigen manier om muziek uit te brengen van onze eigen artiesten. We gaan verschillende soorten muziek uitbrengen. Als wij het maar leuk vinden, en wie weet wat dat in de toekomst kan zijn.’
Dit is misschien niet de meest ideale tijd om een platenlabel te te beginnen.
‘Denk je van niet?’
Er schijnt een recessie te heersen in de muziekindustrie.
‘Dat lijkt me juist een goede reden om het te doen. We zijn altijd afhankelijk geweest van andere platenmaatschappijen. We hebben geen excuus om het niet te doen.’
Je denkt dat je het zelf beter kan?
‘Dat is wel het doel! Muzikaal in ieder geval en voor de rest kijken we wel wat er gebeurt. Zo hebben we het tot nu toe altijd gedaan en het gaat nog steeds best goed.’
Betekent Star Trak meer werk voor jou persoonlijk?
‘Eh… Zou kunnen. Ik weet het niet. Pharrell en ik blijven muziek maken en we hebben een systeem, een team. Hopelijk kunnen we dat zelfs uitbreiden.’
Jij en Pharrell doen A&R?
‘Het grappige is dat iedereen in het team aan A&R doet. We geven onze mening, we houden onze oren open. Natuurlijk heeft iedereen een officiële taakomschrijving, maar we doen aan multi-tasking.’
Welke artiest heb jij zelf gescout?
‘High Speed Scene. De leadzanger, Max, speelde met Kenna, een artiest die ik heb geproduceerd. Kenna en ik lieten de band weer aan Pharrell en [manager] Rob [Walker] horen en nu staan ze op het Clones-album.’
Krijgen jullie bakken met demo’s binnen?
‘Elke dag. We krijgen ze ook op straat in handen geduwd. Geen probleem.’
Hebben jullie op die manier wel eens een artiest ontdekt?
‘Eh… Nee. Nog niet. Het is zo moeilijk om iemand alleen op basis van hun cd te beoordelen. Er speelt zo veel meer bij een artiest. Imago, goede songs, dat soort dingen.’

DE EERSTE NEPTUNES-SUCCESJES komen midden jaren negentig met dank aan beroemde r&b-producers Teddy Riley en Puff Daddy, die wel iets horen in de aanpak van de twee. SWV, Total en rappers Ma$e en MC Lyte zijn de eerste artiesten die profiteren van het jonge productietalent. Het gaat pas echt loos als The Neptunes in contact komen met de New Yorkse rapper Noreaga (tegenwoordig: N.O.R.E.) en alles uit de kast halen voor de singles “SuperThug” (’98) en “Oh No” (’99). Pharrell is op beide nummers uitgebreid te horen. Het jaar van de doorbraak is ’99, met naast Noreaga ook succes met Ol’ Dirty Bastard en zangeres Kelis.
‘Het belangrijkste was dat mensen in ons geloofden en dat wij gewone, normale jongens zijn,’ aldus Hugo. ‘We zijn gewoon te benaderen. We hebben vrienden in de industrie die het goed met ons voor hebben en dat helpt natuurlijk. We zijn niet meer twee schooljongens die beats proberen te maken. We zijn gegroeid. Wij leren van andere mensen, zij leren van ons. Ik heb niet het idee dat we een stelletje platenbonzen zijn die de mensen bullshit voeren. We zien onszelf als twee DJ’s die muziek draaien voor de mensen op ons feestje. Zo zijn we aan de top gekomen. De mensen vinden onze liedjes leuk. Vroeger maakten wij demo’s op cassettebandjes, nu krijgen we artiesten aangeboden.’
Kan je je nog de eerste keer herinneren dat je Teddy Riley’s studio inging?
‘Oh ja! We hebben uren op de stoep voor de ingang doorgebracht, wachtend op het moment dat hij de deur open deed. Hij liet niemand binnen. Hij was de enige met een studio in Virginia Beach, en die stond schuin tegenover Pharrells oude school. Hij was Willy Wonka uit Sjakie En De Chocoladefabriek en wij zaten ons buiten af te vragen wat daar binnen gebeurde. Af en toe kwam er iemand naar buiten en die vroeg [zet zware stem op] jullie komen voor Teddy? Kom later maar terug. Ha ha.’
Net als collega Timbaland, met wie The Neptunes ooit nog in de groep Surrounded By Idiots zaten, zijn Wiliams en Hugo gebaseerd in Virginia Beach aan de Amerikaanse westkust, zo’n 500 kilometer onder New York. ‘Ik weet niet of we locale helden zijn,’ zegt Hugo. ‘De Clipse en Fam-Lay, dát zijn locale helden.’
Is er een verschil of je werkt met eigen artiesten en met sterren van buiten?
‘Ja, in de zin dat Fam-Lay en de Clipse jongens uit onze eigen stad zijn. Ze zijn down met The Neptunes sinds ik weet niet eens meer wanneer. Wij weten hoe zij werken en andersom. We kunnen ze altijd bellen als we een idee hebben. Grote sterren van grote platenmaatschappijen zijn altijd druk, ze werken ook met andere producers en ze maken tijd voor ons wanneer ze kunnen. De Star Trak-familie is echt een soort familie. We kunnen altijd met elkaar praten. Dat is veel cooler.’

PHARRELL WILLIAMS IS HET GEZICHT VAN N*E*R*D EN THE NEPTUNES, het uithangbord van de zo succesvolle serie samenwerkingsverbanden. Daar geeft Pharrell de Courvoisier door aan Busta Rhymes en P. Diddy, hangt hij rond bij het zwembad met Britney of zit hij met Snoop Dogg op een trapje Braziliaanse schoonheden te checken. Het zij het grote publiek vergeven als het denkt dat het allemaal om hem draait. ‘Pharrell en ik rouleren een hoop, wat de taken betreft,’ legt zijn partner uit. ‘Pharrell schrijft songs en kan met de artiesten overweg. We doen wat we moeten doen om het balletje rollend te houden. Soms zijn we op dezelfde plek, soms niet.’
Hoe vaak zijn jullie samen bezig?
‘De helft van de tijd.’
Is dat minder dan vroeger?
‘Dat zou ik wel zeggen. Maar er is nog steeds een band. We hangen met elkaar aan de telefoon en praten over muziek. We zijn bloedbroeders.’
Als een nummer is geproduceerd door The Neptunes, betekent dat dat jullie er alletwee aan gewerkt hebben?
‘In… vijfennegentig procent van de gevallen wel, ja. Zesennegentig procent. Soms is mijn toevoeging niet nodig. Maar zelfs als ik er niet aan ben geweest, heb ik het wel gehoord. Dat is cool.’
Hoe vind je het dat Pharrell veruit de meest zichtbare van jullie tweeën is?
‘Het is leuk voor hem. Ik kies er voor om niet zo voor het voetlicht te treden, ik heb daar niet zo veel zin in. Eigenlijk gaat het mij alleen om de muziek. Als het zo uitkomt, laat ik mijn gezicht heus wel zien. Maar voor Pharrell is het goed als hij zijn ding kan doen. Je kan maar één quarterback hebben in een footballteam.’
En jij vind het best om niet de quarterback te zijn?
‘Ik wil gewoon winnen.’
Kan Pharrell solo uitgroeien tot een ster?
‘Ja, zeker! Zo is hij geboren. Zo lang als ik hem ken, is hij gewoon die goser. Hij is een goede verkoper en de meiden lopen met hem weg. Geloof mij, als jij naast hem staat, kan hij je het grootste prul verkopen.’
Waarom heeft het zo lang geduurt voordat hij zijn eerste solo-single heeft gemaakt?
‘Zo lang heeft het niet geduurd. Alles gebeurt voor een reden en de nummers die we hebben gedaan en waarop hij zingt, hebben hem hier op voorbereid.’

PHARRELL WILLIAMS ZELF IS HELEMAAL NIET VAN PLAN om uit te groeien tot een solo-ster, zo blijkt een week later. In levende lijve is hij al een moeizaam te interviewen mens en aan de telefoon valt het helemaal niet mee een antwoord van meer dan een paar woorden uit hem te halen. Zijn op de achtergrond door ratelende electrische tandenborstel helpt natuurlijk ook niet. Dat anderhalve week geleden zijn oma is overleden, de vrouw voor hij ooit de N*E*R*D-song “Run to the Sun” schreef, maakt van hem bovendien geen overdreven blijmoedig mens.
Kom je uit een muzikale familie?
‘Niet echt. Mijn andere oma, die al eerder is overleden, bakte vaak taarten en dan ging ik op die taartvormen drummen. Zij heeft er voor gezorgd dat ik drumlessen ging nemen toen ik in groep zeven zat. En zo is het begonnen.’
De drums zijn je primaire instrument?
‘Vroeger wel. Nu speel ik vooral toetsen.’
Uiteraard is Pharrell de drummer momenteel uitgebreid te zien in “Señorita”, de nieuwe clip van Justin Timberlake. Hij staat ook in de hitparade met “Frontin’”, zijn eerste solosingle.
Hoe zie je jezelf als solo-artiest?
‘Ik zie mijzelf helemaal niet als solo-artiest. Ik zie mijzelf als een producer.’
Heb je ambities als solo-artiest, als zanger?
‘Nee, helemaal niet. De single is een eenmalig ding, er komt geen Pharrell-album. Dat is gewoon niet nodig. Als ik ooit al zoiets zou doen, zou het eerder een soundtrack zijn of zoiets, maar geen Pharrell-album.’
Waarom dan wel deze single?
‘Het leek me wel cool.’
Als je de clip voorbij ziet komen, let dan op het einde. Als de muziek is weggestorven, zie je Pharrell na afloop van het feestje de lege papieren bekertjes van de grond oprapen. Dat is de Pharrell die de man zelf het liefst naar buiten brengt. ‘De clip laat zien hoe mijn leven is. Dat is wie ik momenteel ben. Ik ben een alledaags persoon. Er zitten geen fotomodellen in de clip, het zijn gewone, knappe meiden. Ik wil dat alle vrouwen weten dat je geen model, actrice of zangeres hoeft te zijn. Je kan ook een gewone, mooie meid zijn.’
Knijp je jezelf wel eens in de arm, als je ziet hoe ver je gekomen bent?
‘Zo probeer ik het niet te bekijken, ik probeer er niet op die manier over na te denken. Ik wil gewoon goede muziek maken.’
Is het moeilijk om het overzicht te behouden over je opdrachten, deadlines, de zaken?
‘Nee.’
Brengen die aspecten de creativiteit wel eens in het gevaar?
‘Nee. Maar ik heb geen sociaal leven. Natuurlijk moet er iets sneuvelen en dat is het bij mij. Ik heb geen vriendin.’
Is dat de belangrijkste keerzijde van de medaille?
‘Ja, waarschijnlijk wel.’

WAT VAST OOK VERVELEND IS, is steeds maar moeten uitleggen wat je bedoelt met een titel als The Neptunes Present… Clones. Als even productief als herkenbaar productieteam is zo’n naam natuurlijk vragen om problemen en het brengt op zijn minst de twijfelaars op verkeerde ideeën. Een kloon is een exacte kopie, een replica. Zo moeten we de artiesten op Star Trak echter helemaal niet zien, natuurlijk. Hugo: ‘De titel verwijst naar ons en het verbeteren van onszelf. Wetenschappers klonen dieren om het ras te verbeteren en Pharrell en ik proberen onszelf altijd te verbeteren, als waren wij het Neptunes-ras.’
‘We willen er alleen maar mee zeggen dat we onszelf willen overtreffen, wat we in het verleden hebben gedaan,’ verzucht Williams. Naast de eerder genoemde artiesten zijn onder anderen ook nieuwe rapper Roscoe P. Coldchain uit Philadelphia, ragga-ster Super Cat en de Californische zangeres Vanessa Marquez (bekend van Justin Timberlake’s “Rock Your Body”) op het album te horen. N*E*R*D ontbreekt evenmin. “It Blows My Mind” van Snoop Dogg is het favoriete nummer van Hugo, ‘hoewel ik geen wiet meer rook.’ Ol’ Dirty Bastard alias Dirt McGirt zat na zijn vrijlating uit een gesloten inrichting meteen weer met The Neptunes in de studio. ‘Hij is nog steeds ad rem, hij heeft nog steeds die speciale stijl. Hij is de ODB, man,’ aldus Hugo. ‘Niemand kan rappen als hij.’ Williams, over de excentrieke Wu-Tang-rapper: ‘Hij is een interessante kerel. Een geniale gek, een gek genie.’

ALS THE NEPTUNES NOG NIET ALOMTEGENWOORDIG ZIJN, dan gaat het rap die kant op. Een maand na de Clones-plaat verschijnt de dvd Dude, We’re Going to Brazil, in het najaar gevolgd door nieuwe albums van Kelis, Fam-Lay en de Clipse. Misschien komt ook Super Cat nog dit jaar met zijn nieuwe cd op Star Trak. Volgend jaar volgen in eerste instantie Roscoe P. Coldchain en Vanessa Marquez. Eerder dit jaar was Pharrell al te zien in clips van Snoop, Jay-Z en Justin Timberlake en natuurlijk zijn eigen Frontin’. Na de liedjes voor Nike is een reclamefilmpje voor McDonald’s met Justin Timberlake zojuist opgenomen.
Ben je niet bang voor over-exposure?
‘Honderd procent. Ik wil niet dat de mensen me zat worden. Sommige mensen zeggen dat onze shit steeds zo weer anders is en dat ik mij daar geen zorgen om hoef te maken. Ik blijf ook steeds iets anders doen maar over-exposure is echt iets wat ik niet wil. Ik wil sowieso niet dat het allemaal om mij draait. Ik heb liever dat mijn artiesten populair en beroemd worden.’
Je gaat de gastoptredens in videoclips dus terugschroeven?
‘Nou ja, ik kan geen commentaar geven op wat ik in de toekomst ga doen. Dat is het belangrijkste dat ons zo speciaal maakt, het verrassingselement. Daar kan ik dus niet over zeggen.’

THE BEST OF PHARRELL
“Beautiful” – Snoop Dogg (’02)
“Frontin’” – Pharrell featuring Jay-Z (’03)
“Provider” – N*E*R*D (’01)
“Excuse Me Miss” – Jay-Z (’02)
“I Just Wanna Love U (Give it 2 Me)” – Jay-Z (’00)
“Shake Ya Ass” – Mystikal (’00)
“Steal Away” – Mary J. Blige (’01)
“Boys (Remix)” – Britney Spears (’02)
“Nothin’” – N.O.R.E. (’02)
“Diddy” – P. Diddy (’01)

TIEN CRUCIALE NEPTUNES-KRAKERS
1998: “SuperThug” – Noreaga
1999: “Got Your Money” – Ol’ Dirty Bastard featuring Kelis
1999: “Caught Out There” – Kelis
2000: “Shake Ya Ass” – Mystikal
2000: “I Just Wanna Love U (Give it 2 Me)” – Jay-Z
2001: “Lapdance” – N*E*R*D
2001: “I’m A Slave 4 U” – Britney Spears
2002: “Grindin’” – Clipse
2002: “Hot in Herre” – Nelly
2003: “Light Your Ass on Fire” – Busta Rhymes

Een paar maande later zie ik de band in de Brixton Academy in Londen, met een hele speciale gast… Uit OOR 24 van 2003:

N*E*R*D
Brixton Academy, 9 november

Na vijf nummers kondigt Pharrell Williams aan dat hij zijn “little bro’” bij zich heeft, en vraagt hij een technicus om de knaap een microfoon te geven. Een paar seconden later schuivelt in het halfduister een jongeman met een wollen muts het podium op. De zaal ontploft. ‘t Is nauwelijks te zien, maar dat moet wel Justin Timberlake zijn, die net als N*E*R*D na de MTV Awards nog een paar dagen is blijven hangen in Groot-Brittannië. Tot het einde van de show blijft Timberlake de derde nerd, de ster die zijn producer eert met wat achtergrondvocalen hier, een dansje daar en een tweede stem die Williams wel kan gebruiken in nummers als “Stay Together” en “Frontin’”. Een nieuw N*E*R*D-album komt pas in begin maart dus Pharrell en Shay (geen Chad Hugo, die thuis nieuwe hits in elkaar sleutelt), als altijd begeleid door de band Spymob, doen het rustig aan met vers materiaal. Drie nieuwe songs komen langs in de anderhalf uur lange show, waaronder Fly or Die, de titelsong van de nieuwe cd en “She Was the Wolf”*. Tijdens dat nummer mogen zes Londense schonen op het podium dansen. Eentje grijpt haar kans om met haar flexibele billen tegen Timberlake aan te rijden, een ander blijft de hele tijd stokstijf staan, huilend van de zenuwen. Het is haar hand die Williams beetpakt, ze blijft grienen. Hoewel Justin niet te beroerd is om “Señorita” en “Rock Your Body” te doen, is Pharrell nog altijd de ster hier. Met of zonder shirt aan, maar liever zonder. Hij is niet altijd even goed te horen (en een topzanger is hij niet), maar dan zijn er altijd nog de duizenden aan hip volk die hun cool eenvoudig verliezen als er een kans is om massaal Provider te zingen, of mee te schreeuwen met “Rockstar”. Iedereen is een ster vanavond, ook de achtergrondzanger. (JdW)

*) Dat was dus “She Wants to Move”! LOL.

Fly or Die kwam pas in het voorjaar van 2004. In de Londense hotelkamer, een uur of wat voor het interview, krijg ik voor het eerst een handvol nummers te horen. Het interview uit OOR 6:

N*E*R*D

Terwijl Chad Hugo in New York bezig is met de laatste loodjes, vieren zanger Pharrell Williams en rapper Shay feest in Parijs. De volgende ochtend klopt OOR keihard op de deur van de hotelsuite voor een gesprek over Fly or Die, het twee-en-een-halfde album van N*E*R*D.

door Job de Wit

‘Ik ben er nooit zo dol op geweest om mijn interpretatie te geven. Ik heb het idee dat… (lange stilte) het de impact verandert als je niet weet wat je te wachten staat. Dat verpest het voor mij alleen maar. Ik wou dat ik nooit begonnen was met het geven van interviews.’

JOURNALISTEN ZOUDEN WILLEN dat hij eens zou beginnen. Pharrell Williams interviewen is peentjes zweten. De collega van De Telegraaf hield het niet langer dan tien minuten uit. Die van de Veronica-gids was na twintig minuten klaar en verzuchtte na afloop dat ’t het ergste interview was dat ze ooit had gedaan. Nieuwe Revu verging het niet veel beter. De lange stiltes tussen de vragen staan in schril contrast met de meestal erg korte antwoorden. Pharrell ziet ook wel dat het zo niet langer kan. ‘Er komt een moment dat ik ermee moeten stoppen. De media zijn zo krachtig dat mijn persoonlijkheid mijn muziek vooruit kan gaan snellen en dat wil ik niet. Wat voor meisjes ik leuk vind, is niet belangrijk. Of ik liever voor mijzelf produceer of voor andere artiesten, is niet belangrijk. Wat belangrijk is, is dat je iets hoort in een song wat je er aan herinnert dat wij delicate, fragiele wezens zijn in een wereld en in een leven dat zwaar en moeilijk is. Maar aan de andere kant ook zo mooi, als je nagaat hoe lang je het al volhoudt en dat er iemand is die deze film heeft geschreven en jou deze rol heeft gegeven. Zolang je je aan het script houdt, kan je je hele leven freestylen hoe je maar wilt. Alles wat je wilt, kan je bereiken als je maar je best doet. Dát moet je uit muziek kunnen halen.
‘Ik maak geen albums alleen maar om mijn blik op de wereld naar voren te brengen. Dat is makkelijk, dat doet iedereen. Als je daarnaast ook nog iets te bieden hebt… een kans voor andere mensen om er achter te komen wat ze zelf willen, dan praten we pas over een goed stuk werk. En ik verpest het iedere keer als ik praat over de nummers op het album.’
Vorig jaar interviewde Pharrell zelf één van zijn muzikale helden voor het tijdschrift Dazed & Confused, de jazz- en soulmuzikant Roy Ayers. Natuurlijk stelde Pharrell zelf wel vragen over de muziek aan Ayers.
Voor andere mensen ben jij weer een soort Roy Ayers.
‘No way!’
Natuurlijk wel.
‘Je hebt het over Roy Ayers, dude. Ik ben alleen maar een beatmaker. De songs die hij heeft gemaakt zijn zo fucking ongelooflijk. Je kan er alleen maar van dromen om mensen te ontmoeten die zulk waanzinnig werk hebben gemaakt! En hij deed nooit zo veel interviews, daarom had zijn muziek des te meer impact.’
Even doorvragen naar Pharrells favoriete artiesten levert een paar voor de hand liggende namen op en één minder voor de hand liggende… ‘Dr. Dre is de koning. Timbaland en Kanye West zijn genieën. Ik ben een grote fan van J Dilla. Wat vind je van The Darkness? Ik vind ze cool, ze zetten een goede show neer. Dat is wat de wereld nodig heeft.’

PHARRELL, ZO GEEFT HIJ METEEN TOE, was geen performer voordat hij een paar jaar geleden met N*E*R*D ging optreden. De eerste shows waren dan ook ‘een ramp’. ‘Ik wist niet waar ik mee bezig was.’
Wat voor artiest zou hij het liefst willen zijn? Het antwoord is veelzeggend nietszeggend. ‘Ik zou graag gezien willen worden als wat ieder individu zelf ziet. Dat vijf verschillende mensen allemaal iets anders zien.’
Een leeg canvas? Is dat wat je wil zijn?
‘Dat is het exact.’
N*E*R*D-rapper Sheldon ‘Shay’ Haley is een leeg canvas van een geheel andere orde. Hij is de Andrew Ridgeley van de band. Op de huidige hit “She Wants to Move” hoeft hij af en toe alleen maar even ‘beat it!’ te roepen. Pharrell en Shay kennen elkaar nog van de Princess Anne Middle School in Virginia Beach – een kilometer of zes bij het strand vandaan. Waarom hoort Shay er officieel bij? Pharrell roemt zijn ‘inzicht en visie’. In de studio apprecieert hij het perspectief van zijn vriend, op het podium is Shay een bekwame back-up-vocalist en tijdens interviews… ligt Shay op een neergespreide handdoek te pitten. Gisteravond zijn de twee, zoals dat gaat, even van Londen naar Parijs op en neer gewipt voor een modeshow en een aansluitend feestje en het is kennelijk laat geworden. Pharrell: ‘Sorry dat mijn ogen af en toe even dicht gaan. Ik ben zó moe. Maar ik weiger in slaap te vallen.’
En terwijl Pharrell en Shay de bloemetjes buiten zetten, is Chad Hugo het nieuwe N*E*R*D-album Fly or Die aan het afmixen. De Filipijns-Amerikaanse producer beschreef zichzelf onlangs in The New York Times als een sessiemuzikant. ‘Pharrell schrijft alle songs en bedenkt alle ideeën. Gewoonlijk maakt hij een beat met een melodie erbij, hij schrijft een song en ik maak het af.’
Shay blijkt ondanks zijn horizontale positie overigens wel degelijk bereid een paar vragen te beantwoorden.
Op de vorige cd deed je op een stuk of vier nummers mee, al stond je wel mooi op de hoesfoto. Doe je iets meer deze keer?
‘’t Is weer ongeveer hetzelfde. Ik zing niet. Pharrell zingt, dat kan ik niet zo goed. I fuck around here or there, maar ik wil mijzelf niet voor schut zetten. Het kan mij allemaal niet zo veel schelen.’
Je vind het wel best om elke paar jaar op een paar nummers mee te doen?
It’s cool with me. Elke song vraagt om iets anders en mijn aanwezigheid is niet altijd nodig.’
Buiten N*E*R*D heeft Shay gelukkig meer ambities, hij heeft namelijk het productiebedrijf Black Hole opgericht. Niet dat hij zelf gaat produceren natuurlijk, daarvoor heeft hij een paar jongens gecontracteerd.

WAAR PHARRELL DE TIJD HAALT VOOR ZIJN productiviteit is het punt niet, zegt hij. Het lijkt erop dat zijn slaggemiddelde gewoon extreem hoog ligt. Een normale artiest schrapt heel veel om een (hopelijk) behoorlijk album over te houden. Pharrell schrijft niet meer songs, hij schrijft wel meer hits. Er blijft weinig ongebruikt. ‘Ik heb vorig jaar erg veel uitgebracht. En het jaar daarvoor ook. Maar zo ga ik het dit jaar niet doen. Ik concentreer mij op N*E*R*D.’
Omdat het onmogelijk vol te houden is?
‘Dat is het niet, het is gewoon dat N*E*R*D nu het belangrijkste voor me is. Ik denk gewoon nergens anders meer aan. N*E*R*D en Clipse.’
Toen hij de groep begon, was deze niet het belangrijkste voor Pharrell, die de afgelopen vijf jaar samen met Chad een ongeëvenaarde hitfabriek is geworden. N*E*R*D is een eigen leven gaan leiden. Toen het debuutalbum In Search of… in 2000 werd opgenomen, hadden The Neptunes enige successen gescoord met Ol’ Dirty Bastard, Kelis, Jay-Z en Mystikal maar waren Pharrell Williams en Chad Hugo nog niet zo alomtegenwoordig als tegenwoordig. Met de groeiende aandacht voor The Neptunes steeg ook de belangstelling voor hun curieuze hobbyproject. Om de scheiding tussen de twee te accentueren, verscheen in 2002 een geheel opnieuw opgenomen versie van het debuutalbum (de eerste is in thuisland de VS zelfs nimmer verschenen). Vorige maand kreeg N*E*R*D in de Melkweg een gouden plaat uitgereikt voor beide In Search of…’s. Na de uitverkochte oplage van tienduizend stuks van de eerste versie verkocht de groep in ons land nog eens meer dan dertigduizend exemplaren van de tweede. Intussen is N*E*R*D (Pharrell en Shay bijgestaan door de rockband Spymob) uitgegreid tot een grote trekker in het live-circuit. Aan beide zijden van de oceaan zijn uitgebreide tournees ondernomen. Dat was allemaal niet voorzien.
Enig idee waarom het toch zo gelopen is?
‘Helemaal niet.’
Net als In Search of… is Fly or Die eerst met geprogrammeerde electronica opgenomen om de boel vervolgens met conventionele instrumenten over te spelen. Het verschil is dat Pharrell en Chad het deze keer zelf hebben gedaan, zonder hulp van Spymob. Pharrell speelt drums, keyboards en piano, Chad keyboards, bas en gitaar. Er zijn een paar gastmuzikanten, waaronder Lenny Kravitz en Ahmir Thompson van The Roots, die één drumpartij heeft overgespeeld. Eigenlijk wil Pharrell daar niet over praten, gezien het ‘verrassingselement’ waar hij hij erg veel waarde aan hecht.
Hits van vorig jaar als “The Seed 2.0” van The Roots en “Hey Ya!” van OutKast waren combinaties van rock, pop, soul en hiphop. De tijd is er kennelijk rijp voor, een vergelijking met de N*E*R*D-aanpak ligt voor de hand. ‘Zeker weten,’ vindt Pharrell. ‘We zijn niet alleen meer.’
Wat is er veranderd?
‘De mensen staan veel meer open. Ik weet niet hoe dat komt. Jij?’
Ik denk dat het met internet te maken heeft. Het is heel eenvoudig geworden om naar allerlei soorten muziek te luisteren.
‘Dat is zo.’

PHARRELL ZEGT NIET ZO HEEL VEEL en als hij iets zegt, ben je soms nog niet veel wijzer. Luister even mee: ‘Onze fans zijn vaak dromerige types. Ze hebben allemaal een… corralerende droomkwaliteit.’
Een corralerende droomkwaliteit?
‘Ze luisteren naar muziek en sort of zone out…
Dat is iets dat ze met jou gemeen hebben?
‘Ja.’
Wat is het aan jezelf dat je zou willen overbrengen met N*E*R*D?
‘Weet je, het is gemaakt voor het individu. Je haalt er uit wat je er uit haalt.’
Geen boodschap dus. Pharrell werkt niettemin mee met Rock The Vote, een campagne om de Amerikaanse jeugd naar de stembussen te krijgen. Pharrell steunt ‘niet echt’ een bepaalde presidentskandidaat.
Ben je geïnteresseerd in politiek?
‘Ik weet dat het goed zou zijn, maar… als je ziet dat ze drie hertellingen hebben gedaan voor Bush. Kom op zeg! En toen hij eindelijk gewonnen had, was het omdat het in de staat van zijn broer was.’
Heb je zelf gestemd, vier jaar geleden?
‘Nee.’
Dit jaar zal je wel moeten.
‘Waarom?’
Als je actief bent in Rock The Vote zou het een beetje raar zijn als je zelf niet ging stemmen.
‘Ik moedig andere mensen aan omdat er hoop is.’
Waar hoop jij op?
‘De macht aan het volk.’
Dat is een makkelijke slogan.
‘Maar ik meen het! People power. Mensen die zich verenigen, tonen begrip voor elkaar en creëren hun eigen lot en hun eigen realiteit. Je ziet de dingen duidelijker.’
Geloof jij in de Amerikaanse droom?
‘Ik weet niet wat dat is.’
Van krantenjongen tot miljonair, iedereen kan het maken als hij maar hard genoeg werkt.
‘’t Is mogelijk. Maar dat is niet waar het in het leven om gaat. Het gaat er om gelukkig te zijn en prachtige momenten te delen met de mensen waar je van houdt.’
En hoe vergaat het jou tot nu toe in dat opzicht?
‘Ik denk dat ik een goed mens ben.’

HET VERSCHIL TUSSEN HET NEPTUNES-GELUID voor zover je daarvan kunt spreken, en tot op zekere hoogte kan je daar heel goed van spreken, en het N*E*R*D-geluid wordt steeds groter. ‘Het ene is een productie en het andere is een droom,’ verklaart Pharrell.
Vragen artiesten wel eens om een N*E*R*D-sound, in plaats van een Neptunes-productie?
‘Tuurlijk!’
Kunnen zie die krijgen?
‘Nee!’
Denk je er aan deze band echt neer te zetten en meer albums te maken?
‘Waarschijnlijk. Maar dat kan veranderen.’
Het verrassingselement?
‘Het verrassingselement!’

Als ik de hele cd hoor, heb ik net zo’n zin meer om die te recenseren. Laat iemand anders bij OOR maar eens over N*E*R*D schrijven. Pharrells solo-album pak ik in 2006 aan in State Magazine, en Seeing Sounds kon laatst op enige genade rekenen in Revu. Op Malta sprak ik Shae en Pharrell iets van zeven minuten (Chad zei niks), met de bedoeling gisteren een echt interview te doen. Maar toen het er op aankwam, was de platenmaatschappij mij geloof ik even vergeten. 🙁

Het blijft ongelooflijk wat die gasten het afgelopen decennium hebben gepresteerd, met 1999-2003 duidelijk als de gouden jaren. Afgelopen vrijdag hoorde ik Beesmunt in Paradiso het nummer “Nothin'” van N.O.R.E. draaien. Kippevel! En niet voor het eerst ook met die track (zelfde zaal, paar jaar geleden, dj: Leroy Rey).

Tags: , , , , , , ,

Plaats uw reactie

Wees aardig. Hou het schoon. Stay on topic. En geen spam natuurlijk.


«
»