Job de Wit

«
»

Aan het werk, flashback

Knetterdance

01.25.09 | 5 Reacties

Eend

Terwijl ik vannacht de dj-activiteiten van Mr. Oizo in Paradiso gade sloeg (ik was eigenlijk gekomen voor Metro Area-dj Darshan Jesrani in de kleine zaal, maar die was nog niet begonnen), verbaasde ik mij er toch even over dat de Fransman als een held ontvangen werd door een generatie feestgangers die in de brugklas zat toen hij zijn eerste – en enige – hit scoorde, “Flat Beat”.

“Flat Beat” is onlosmakelijk verbonden met Flat Eric, de knakworsten roken pop uit de videoclip van het nummer. In 1999 leek “Flat Beat” een maf gimmickhitje, maar het nummer is totaal niet aangetast door de tijd, sterker nog, je zou het ‘t startpunt kunnen noemen van de onzalige bloghouse waar types als Beesmunt Soundsystem volle dansvloeren, net als mijzelf, kennelijk ongenadig mee vervelen. (Het Amsterdamse dj-duo Beesmunt opende gisteren voor Oizo, en ondanks een bomvolle dansvloer zag ik niemand die uit zijn dak ging of anderzins de tijd van zijn leven leek te hebben.)

Hoe dan ook, geen wonder dat Mr. Oizo als een soort godfather is binnengehaald door Ed Banger Records, nadat “Flat Beat” en Oizo’s debuutalbum Analog Worms Attack (en diens opvolger) waren verschenen op Laurent Garniers F Communications.

En toen bedacht ik mij dat ik Mr. Oizo tien jaar geleden had geïnterviewd, voor het Amerikaanse tijdschrift Urb:

MR. OIZO

Flat Eric is a franfurter smoking, headbanging, Reeboks wearing yellow muppet. In Europe, he’s one of dance music’s brightest stars. As the star of a major Levi’s commercial campaign and its techno soundtrack music video spin-off, the immensely huggable creature is responsible for the continent’s most unlikely international Top Ten hit of 1999. The amiable French producer and film director behind the scenes of Flat Eric, and the aforementioned instrumental “Flat Beat”, is Quentin Dupieux, AKA Mr. Oizo. Even though “Flat Beat” was a freak hit (selling approximately two million copies), it’s certainly not a one-off gimmick for Dupieux, who’s stretched his insane musical concept across a brilliant album called Analog Worms Attack. Raw lo-fi funk is the name of the game and it hasn’t been played quite like this before. A dirty bassline, a simple computer beat, some weird electronic sounds and a wacky sample is everything a Mr. Oizo (it’s French for bird) track requires to steam its way across your perception of what Techno, Electro, House or Funk music might be about. Dupieux made the record on his own, with the occasional assistence of scratch DJ Feadz.

‘There is a strong Hip-Hop influence, of course,’ he offers, ‘in the tempo and in a lot of sounds. I’m not sure it sounds like Hip-Hop, though. And I’m not sure that people from the Hip-Hop movement will think that my album is Hip-Hop. I just think this kind of tempo is more interesting on an album than a dance tempo would be. I made about eighty per cent of the album with one keyboard, the one I love and have been using for five years. I know it so well that I can just think of a sound and make it. There are a lot of similar sounds because I just want one thing in my music, ha ha! I mixed the album with my own equipment, without going to a studio. I think it’s quite important to make people hear what you hear when you’re working. I’m making music at home. I’m making home studio music. I’m not a musician. That’s why my sound is really rough. I want this to be honest. I’m working with my hands, like someone who makes bread.’

Analog Worms Attack may be Mr. Oizo’s last album, however, says Dupieux, who’s shot music videos for Laurent Garnier and Alex Gopher. ‘I cannot go back to making music and then switching to films and then music again. I want to do both, it works together. I’m doing one more video for the album and then I will start on my first feature film. I hope it will be the maddest film ever. That’s all that I can say. It’s top secret!’
Another secret is the exact nature of Flat Eric. What kind of animal is he anyway? Dupieux lights another cigarette and answers, in all earnestness: ‘Flat Eric is not really an animal. For me, he’s someone. I only know that he exists and that he’s got a strong character. Maybe he’s a dog-human-bird… I don’t know. He’s just something magic. I don’t want to explain magic.’ JOB DE WIT

Hoewel de lol van Mr. Oizo’s onlangs verschenen cd Lambs Anger mij grotendeels ontging, had ik Analog Worms Attack indertijd nog net in mijn toptien van het jaar staan. De recensie in OOR 21 van 1999:

MR. OIZO
ANALOG WORMS ATTACK (F COMMUNICATIONS/PIAS)
Steek gerust nog een knakworst op, maar headbangen alleen is niet genoeg lichaamsbeweging om Analog Worms Attack ten volle op waarde te schatten. Want inderdaad, die handpop heeft nu een hele cd vol krankzinnige lo-fi knetterdance. Flat Beat komt eigenlijk de hoek pas om hakkuh na de vijf minuten bonusstilte die volgen op het vijftiende nummer. Tot die tijd neemt filmmaker/techno-knutselaar Quentin Dupieux drie kwartier de tijd om een een nieuw soort muziek uit te vinden. Het is hiphop (ene DJ Feadz ontziet zijn platenverzameling geenzins), het is electro (of ‘electro shit’, zoals Dupieux het noemt), het is vies, goor, smerig en ongepolijst en het funkt als de neten. Dat doet het allemaal op een nogal goedkope en onmogelijk eenvoudige manier: een droge drumbeat, een baslijn, een gekke sample en doldraaiend electronisch foefje, meer hoor je nooit tegelijkertijd. Het zijn dezelfde geluiden als in “Flat Beat”, maar dan steeds weer anders (eh, niet zo vreselijk anders in “Flat 55”) en maffer. Het knappe is dat Analog Worms Attack toch geen overbodige plaat vol flauwe ongein is. Dupieux heeft een superoriginele opvatting over popmuziek effectief uitgewerkt. En een pan-Europese toptienhit zul je dit jaar niet snel op zo’n vernieuwende, en zo’n van begin tot eind leuke plaat tegenkomen. JOB DE WIT

Tags: , , , , , , ,

5 Comments

Plaats uw reactie

Wees aardig. Hou het schoon. Stay on topic. En geen spam natuurlijk.


«
»