Job de Wit

«
»

flashback

C2 99-08

06.10.08 | 1 Reactie

‘t Is al weer een tijdje geleden dat ik Carl Craig trof in Rush Hour maar de Amsterdamse platenwinkel heeft zojuist een pdf’je gelinkt naar het artikel zoals dat een paar maanden geleden in het Amerikaanse blad Remix is terechtgekomen. Ik kan mij vooral herinneren dat Craig meer dan een uur te laat was en dat ik op tijd in Paradiso moest zijn voor de jurering van de Grote Prijs van Nederland.

Van zijn selectie kan ik met name het album van Newworldaquarium, zowel de a- als de b-kant (vooral de b-kant!) van Fred Hush & Noseda en de track van Linkwood aanraden. Sinds december zijn er trouwens weer een paar uitstekende remixen van de meester verschenen: “The Melody (C2 Remix)” van Francesco Tristano en dus die “Gary (C2 Remix)” van Alter Ego. Ik geloof niet dat er een andere dance-producer is van zijn generatie die nog steeds zo relevant is.

Mijn interview met Jochem Peteri (die ik halverwege de jaren negentig voor het eerst tegenkwam achter de balie van Rhythm Import) van NWAQ van een paar maanden later staat trouwens hier.

Eén van de redenen om dit blog te beginnen was om bijna vergeten artikelen uit de doos te halen dus dat moesten we maar eens doen.

In 1999 zocht ik Carl Craig op n.a.v. zijn Innerzone Orchestra-album. Het interview vond plaats in één of andere vergaderkamer van Universal Music in Londen, waar Craig tijdelijk verbleef om een Engelse band te produceren. Ik was verbaasd dat hij mij acht jaar later nog herkende. Van die sessies met die band was niks terecht gekomen, vertelde hij nog in Rush Hour. Interessant onderwerp trouwens, dance-producers in de studio met rock/pop-bands/acts. Ik kan mij Optical en Soul Coughing herinneren, en dit jaar hebben we Switch met Santogold en Tricky.

Maar dit terzijde.

Uit OOR 17 van 1999:

INNERZONE ORCHESTRA

In Detroit dirigeert techno-producer Carl Craig de wisselwerking tussen machinale electronica en geïmproviseerde jazz. De culminatie van tien jaar aan het front van de zwarte muziek als springplank naar de volgende eeuw.

door Job de Wit

Carl Craig is in Londen. Dat is niet voor het eerst, want de dj/producer uit Detroit woonde er begin jaren negentig een aantal jaren. Hij is in een opnamestudio, wat ook niet vreemd is. De Amerikaan heeft vele singles en zes albums op zijn naam staan, waarvan Programmed het voorlopige hoogtepunt is. Craig produceert in die studio momenteel het debuut van Custom Blue, die hij omschrijft als een Crosby, Stills & Nash-achtige groep. Moet kunnen, als je weet dat Programmed elementen herbergt uit house, soul, jazz, latin, hiphop en, uiteraard, techno.

From the minds of the universe comes a new future / A future that brings the spirits together to rule over our music / Inspiring beats from beyond / The melodies from above which give a new life / A light guided by Sun Ra, Miles, Blakey, Coltrane / A light that guides us brothers to a new level / A level that the fake ones can’t touch

(“Manufactured Memories” – Innerzone Orchestra)

Samen met onder meer superster-dj Jeff Mills en de bewust obscure ‘Mad’ Mike Banks (de eerste ex-, de tweede nog steeds van Underground Resistance) wordt Craig gezien als tweede generatie Detroit-techno. De eerste bestaat uit Juan Atkins, Kevin Saunderson en Derrick May. Zij hebben midden en eind jaren tachtig met een aantal baanbrekende platen de stad Detroit op de map gezet als bakermat van de techno. Die tweede generatie volgde eind jaren tachtig, begin jaren negentig en is nog steeds toonaangevend. Op enkele uitzonderingen na (Theo Parrish, Moodymann) is van enige doorstroom in Detroit nauwelijks sprake. Carl Craig, hij is inmiddels 30 jaar oud, trekt de kar. Als dj (eerder dit jaar nog op het Drum Rhythm Festival), als remixer (van Tori Amos tot de Belgische synthi-nostalgie van Telex) als label-eigenaar (de 12”-es van Planet E worden door techno-dj’s blind gekocht), als a&r-manager (hij heeft onder meer Moodymann onder contract), als uitvoerend muzikant (onder de namen Paperclip People, 69, Innerzone Orchestra en, eh, Carl Craig), als live-artiest (dit jaar op het Montreux Jazz Festival), als producer van ambitieuze folk-bandjes. En als dirigent van het Innerzone Orchestra, dat onder meer een zanger, een rapper, techno-Canadees Richie ‘Plastikman’ Hawtin en drie vermaarde jazzmuzikanten onder zijn leden telt: drummer Francisco Mora, bassist Rodney Whitaker en pianist Craig Taborn. De belangrijkste muzikant is echter Craig zelf.

INNERZONE ORCHESTRA IS EEN WISSELWERKING TUSSEN JAZZ EN FUTURISTISCHE ELECTRONISCHE MUZIEK. Craigs invalshoek is die van Herbie Hancock in het begin van de jaren zeventig, toen die zich sterk maakte voor het inpassen van nieuwe geluiden in het jazz-instrumentarium. Techno’s machinale uitgangspunt lijkt tegenstrijdig met de vrije expressie van jazz. Craig: ‘Mijn muziek is zich steeds meer gaan baseren op improvisatie. “Bug in the Bassbin” is een strakke groove, maar ik speel er al die gekke keyboards over. Het helpt de compositie naar een climax. Hetzelfde geldt voor “At Les”. Ik zeg niet dat ik nu jazz maak, maar ik maak gebruik van het talent en de vaardigheden van jazzmuzikanten.’
Beide songs zijn Craig-klassiekers, stammen uit 1993 en zijn in nieuwe uitvoeringen te horen op Programmed, Craigs eerste Innerzone Orchestra-album. Zoals jazzmuzikanten al decennia lang nieuwe interpretaties geven van “Summertime” en “Take the A Train”, zo heeft Innerzone Orchestra ook twee standards op het repertoire. Craig: ‘Ik weet dat techno zijn schijnbare beperkingen kan overstijgen. Mensen denkt dat deze muziek eenvoudig is te maken, of dat het iets is als gabbermuziek, of dat het eigenlijk geen songs heeft, of dat het maar een beetje lukraak geprogrammeerd is. Maar soms zijn er wel degelijk songs. Ik wil bewijzen dat een nummer als “At Les” het hokje uit kan dat anderen ervoor hebben bedacht.’
De Amerikaan vindt dat er in house- en technokringen weinig ambitie en avontuur over is. Niet dat er iets mis met helemaal electronische muziek: ‘Als ik dat zou zeggen, zou ik alles ruïneren waar ik al die jaren aan heb gewerkt.’

UNKLE’S JAMES LAVELLE HEEFT DE KIEM GELEGD VOOR DIT AMBITIEUZE PROJECT. Na een eerdere, tevergeefse poging van Goldie’s Metalheadz-label, kreeg Lavelle’s MoWax in 1996 wel een heruitgave van techno-track “Bug in the Bassbin” voor elkaar. Inclusief een nieuwe jazz-versie van Craig, Mora en Whitaker. Het bleek het startpunt voor een heel album. Programmed heeft een enigszins vaag concept, wat voor een merendeels instrumentaal album scherp genoeg is. Er is een centraal karakter, Blakula, genoemd naar de zwarte vampier uit William Crains film Blacula uit 1972. ‘Ik heb iets met vampiers,’ zegt de sympathieke producer. ‘Ze zijn cool, heel stijlvol en sexy. Dracula is the man. Hij kan naaien wie hij wilt, hij kan doen wat hij wilt. Het nummer “Blakula” kwam tot stand rond de film. De track klonk als een soundtrack voor de film, meer nog dan de echte soundtrack.’
Het is weer eens wat anders dan de voor techno gebruikelijke sciencefiction-karikaturen.

NOG EEN PAAR NACHTJES SLAPEN TOT HET JAAR TWEEDUIZEND. Het is moeilijk futuristische pretenties koesteren wanneer de toekomst zo dichtbij is. ‘Je moet je toekomst opnieuw uitvinden,’ besluit Craig. ‘Hoe dacht men In 1899 over de toekomst? De fotocamera was net ontwikkeld. Niemand had gedacht dat de auto zo belangrijk zou worden. In de jaren vijftig dacht men dat de auto nu ongeveer wel zou vliegen. Hetzelfde verhaal geldt voor computers. Niemand had een flauw benul van wat een computer was. Technologie heeft nog nooit zo’n vlucht genomen als in deze eeuw. Ik denk niet dat men in het eerste jaar van het nieuwe millennium veel zal willen behouden uit de eeuw ervoor. Het zal worden gezien als ouderwets. In de komende jaren gaat de shit ontwikkeld worden waar wij nooit van hebben kunnen dromen. Ik ben er van overtuigd dat als wij nog vijftig jaar blijven leven, we hetzelfde gaan meemaken als onze groot- en overgrootouders hebben beleefd met de televisie en dergelijke. Het wordt waanzinnig. Ik heb het gevoel dat alles anders wordt.’
Nog nooit in de geschiedenis is muziek zo goed bewaard gebleven als in de twintigste eeuw. Ook Carl Craigs muziek uit deze jaren negentig zal in die volgende eeuw bestaan: ‘Miles Davis, John Coltrane en Duke Ellington zullen worden gezien als de belangrijkste componisten van de twintigste eeuw. Ik heb een bijdrage geleverd aan de ontwikkeling van de muziek. Ik hoop dat ik geen waardeloze platen maak als ik vijftig of zestig jaar oud ben. Maar alles is mogelijk.’

NAASTENLIEFDE, ASTRONOMIE, COMPUTERTECHNOLOGIE, blaxploitation, maatschappelijke verwording, architectuur en wiskunde behoren tot de thema’s van Programmed. Craig staat in een traditie van afro-kosmische eco-apocalyptica die loopt van Sun Ra, George Clinton en Herbie Hancock tot Afrika Bambaataa, Drexciya en 4 Hero.
‘Hoewel mijn muziek meer wordt gewaardeerd door een Europees publiek, is het nog steeds zwarte muziek omdat het uit een geschiedenis komt van Amerikaanse zwarte muziek, je omgeving. Ik probeer geen zwarte muziek te maken. Ik máák zwarte muziek. Hardcore jazzlui, zoals (fanatiek purist) Wynton Marsalis, doen het volgens mij precies verkeerd. Zwarte muziek verandert en ontwikkelt zich altijd. Van blues naar jazz naar soul naar funk naar hiphop naar techno naar drum ’n bass enzovoort. Sun Ra was niet traditioneel. En hoewel ik niet zo far-out ben als hem, probeer ik ook altijd zo creatief mogelijk te zijn.’

Tags: , , , , , ,

1 Comment

Plaats uw reactie

Wees aardig. Hou het schoon. Stay on topic. En geen spam natuurlijk.


«
»